¿nosotros caminan ayunaron también?

แปลว่า "เราเดินกันเร็วไปรึเปล่า?"
มั่วไม่มั่วไม่รู้ Babelfish แปลให้
เป็นความคิดของผมขณะอ่านเรื่อง Rosso จบเมื่อคืน

ถึงเรื่องจะเกิดในอิตาลี แต่ข้างบนนี้เป็นภาษาสเปน -_-'
ผมมีความเชื่อส่วนตัวที่ว่า ในบรรดาภาษาที่สาม ระหว่างฝรั่งเศส เยอรมัน อิตาลี สเปน ภาษาสเปนน่าเรียนที่สุด เพราะคุณจะสามารถคุยกับละตินอเมริกาได้ทั้งทวีป

ต่อๆ
หนังสือสองเล่มนี้อ่านจบเร็วมาก เล่มละไม่ถึง 2 ชม. อาจเป็นเพราะเป็นคนอ่านเร็วอยู่แล้ว (อย่าทำตามนะฮะ เปลืองหนังสือ) อ่านเล่มผู้ชาย (Blu) แล้วได้ข้อคิดว่าอกหักที ไม่ควรนานจนไม่ทำมาหากิน แต่พอเล่มผู้หญิง (Rosso) กลับได้อะไรที่แตกต่าง

เราเดินกันเร็วไปรึเปล่า? ยิ่งชีวิตผมอยู่บนไซเบอร์สเปซที่กิจกรรมหลายอย่างลดระยะเวลาลงมาก บางอันถึงขนาดเปลี่ยนหน่วยนับเวลากันทีเดียว เมื่อก่อนเคอร์เนล os ออกเป็นรายเดือนหรือรายปี เทียบกับรายวันในปัจจุบัน นี่ยังไม่รวมแพตช์ที่คิดกันเป็นชั่วโมง เค้าว่ากันว่า เวลาสามเดือนบนอินเทอร์เน็ต เทียบเท่ากับปีนึงในโลกธุรกิจเดิม ทุกคนต้องปรับตัวให้ทันกับวัฎจักรอันรวดเร็วนี้ จากที่ผมเคยอ่านแมกกาซีนคอมพิวเตอร์รายเดือน ก็เปลี่ยนมาเป็นอ่าน OSNews รายวัน แน่นอน ผมตามทัน ข้อมูลข่าวสารที่ไหลเข้ามาในหัวทุกวัน เปลี่ยนกลายเป็นคอลัมน์รายสัปดาห์ ซึ่งเปลี่ยนเป็นเงินอีกที เป็นข่าวบน ltn เป็นบล็อกอย่างที่อ่านอยู่ แต่ก็แอบสงสัยลึกๆ ไม่ได้ว่ามันเหนื่อยเกินไปมั้ย เดินช้า อาจจะมีเวลามองสิ่งสวยงามรอบตัวได้มากกว่า

อาโออิเลือกที่จะเดินตรงกันข้าม อาจเป็นเพราะฮอร์โมนเพศก็ได้ เพราะใกล้เคียงกับสาวๆ หลายคนที่รู้จัก เพียงแต่อาโออิเลือกชีวิตที่สุดโต่งอีกปลาย นอนตื่นเที่ยง ทำงานพิเศษสามวันในร้านขายเครื่องประดับที่ไม่ค่อยมีคนเข้า เข้าห้องสมุด อ่านนิยาย ตกเย็นก็แช่น้ำในอ่างหลายชั่วโมง เวลาว่างก็ไปเดินเล่นในสวน หรือโบสถ์ เป็นประจำอย่างนี้โดยไม่คิดจะทำอย่างอื่น คนรอบตัวต่างทักท้วงเธอว่า มันจะไม่เนือยไปหน่อยเหรอ แต่คำตอบที่ดีที่สุดมาจากปากของมาร์ฟ แฟนคนปัจจุบัน (ชื่อคล้ายตูเลย) ว่า "What's wrong with that"

พอเข้าใจแล้วว่าทำไมฝรั่งมันถึงพักร้อนกันบ่อย อนาคตเราอาจจะได้ไปนั่งโค้ดกัน ริมหาดเกาะมันนอกก็ได้นะ (ต้องรอ wimax)

บางที สิ่งที่เราต้องการจริงๆ อาจเป็น
"una vita tranquilla" ชีวิตที่เงียบสงบ

เปิดตัวด้วยสเปน จบด้วยอิตาลี